Niedzielny wykład prof. Anila Kumara

„Ramnavami”

(część 2)

21 marca 2010 r.

OM...OM...OM...

Sai Ram

Z czcią u Lotosowych Stóp Bhagawana,

Drodzy Bracia i Siostry,

RAMAYANA – MAKAKHYANA

Na początku Ramayany Valmiki wyraźnie stwierdza: „O ludzie, przeczytajcie ten tekst Ramayany bez uprzedzeń, bez nastawienia.” Nie bądźmy więc uprzedzeni, nie podchodźmy z nastawieniem, czytając Ramayanę. Nie powinniśmy mieć żadnego nastawienia, a powinniśmy być otwarci i zrównoważeni, gdy czytamy pismo święte, którym jest Ramayana.

Jeżeli masz już jakieś ustalone pojęcia i  umysł twój jest uwarunkowany, nie będziesz czerpać radości z czytania świętej księgi.  To z tego powodu maharishi, mędrzec Valmiki zaapelował do wszystkich: „Posłuchajcie opowieści Ramayana nie uprzedzeni, nie nastawieni, z otwartym umysłem.”

Valmiki nazywa Ramayanę „Mahakhyana”. Mahakhyana znaczy bardzo, bardzo duży utwór, historia czyli zapis. Dlaczego? Ramayana jest nie tylko opowieścią o Ramie; jest to historia całej rodziny – Jego ojca i Jego przodków. Każdy został opisany w drzewie genealogicznym.

Rama należy do rodu, który nazywa się Ikshvaku. Wielu, bardzo wielu wspaniałych ludzi wywodzi się z tego drzewa genealogicznego. Pierwszym człowiekiem z tego rodu był Prajapati, najwspanialszy człowiek. Wszyscy kolejni byli wzorcowymi przykładami poświęcenia. Zatem Valmiki powiada, że jest to mahakhyana, historyczny zapis rodu Pana Ramy, pełnego ludzi poświęcenia, o wzorcowych charakterach i naturze, tak więc ludzkość będzie miała przyjemność w czytaniu tej historii. Jakość naszego życia  ulegnie poprawie, jeżeli będziemy czytać świętą księgę Ramayana.

Co dziwne, są ludzie, którzy zadają niemądre pytania, wątpiąc w niektóre zdarzenia, plasując epos na niskim poziomie logiki i rozumowania. Logika i rozumowanie mają zastosowanie jedynie w tym świecie. Rzeczy tego świata można ująć w ramki logiki i rozumowania, ale duchowość jest nielogiczna i irracjonalna. Jest to miłość, a nie logika. Zechciejmy więc zrozumieć Ramayanę pod tym kątem.

Omawiana książka napisana została tysiące lat temu i okazuje się, że Valmiki stawiał sobie pytania, jakie i my posiadamy dzisiaj. WRamayanie znajdujemy odpowiedź na nasze pytania, stąd nasz wniosek, że autor musiał wyobrażać sobie wątpliwości i pytania przyszłych pokoleń. Dlatego Ramayana przetrwała, mimo wszelkiego rodzaju krytyki i komentarzy. Wytrzymała ona próbę czasu, ponieważ mędrzec wyobraził sobie logiczny, naukowy charakter współczesnego człowieka oraz w wystarczającym stopniu utworzył pytania i wątpliwości, jakie może mieć ten człowiek.

Trzy wymiary Ramayany

Chciałbym wam zwrócić uwagę na trzy kwestie Ramayany. Po pierwsze, na poziomie fizycznym, spójrzmy na narrację i znaczenie opowieści.Ramayana jest bardzo, bardzo interesującą opowieścią. Po drugie, przeanalizujmy dharmiczne zasady czyli ideały, jakie są tam zawarte. I po trzecie – radujmy się tym utworem o wspaniałej kompozycji i poetyckiej doskonałości. Doceńmy poetyckość, rytm, język oraz najwyższą jakość utworu. Ramayana jest wspaniała jako dzieło literackie. Ramayana posiada zatem trzy wymiary: jest opowieścią, zawierającą ideały oraz lekcje dla ludzkości (owych czasów, teraźniejszości i wszelkich przyszłych pokoleń) i wreszcie – jest arcydziełem literackim.

Valmiki określany jest jako maharishi, mędrzec. Mamy tu dwa wyrazy: maha i rishi. Maha znaczy „wielki” lub „potężny”, podczas gdy rishiznaczy „mędrzec”. Maharishi to wielki mędrzec, który widzi teraźniejszość, przyszłość i potrafi spoglądać w przeszłość; rishi w teraźniejszości, ze zdolnością patrzenia w przyszłość i w przeszłość.

Ponadto Valmiki jest mahakavi, Kavi znaczy poeta. Wyraz ma też inne znaczenie: „wykonawca lub twórca.” Oznacza to, że Valmiki jest nie tylko pisarzem, ale również uczestniczył w tym, co opisał w Ramayanie. Sita przebywała w jego aszramie przez jakiś czas; Valmiki nauczał historii Ramayany Lavę i Kusę, synów Sity. Valmiki jest więc nie tylko autorem opowieści, ale również tym, który był uczestnikiem zdarzeń. Wykonuje on zatem rolę w eposie Ramayana, co jest po prostu cudowne. A teraz przejdźmy do innych szczegółów.

Rama i Sita: materia i energia

W Ramayanie pojawia się Rama i Sita. Rama jest Panem, a Sita jest Jego małżonką, Jego żoną. A teraz pojawią się wątpliwości: „Och! Bóg również się żeni, Bóg także ma żonę.” Kiedy istota ludzka pogrążona jest w bólu ze względu na życie w rodzinie, nie chcemy oszczędzić Boga: „Niech On także ma życie rodzinne i cierpi!” Takie jest nasze podejście, świadczące o ignorancji.

Powiem wam jednak, że tu nie chodzi o męża i żonę. Rama i Sita nie powinni być ograniczeni tylko do tego, co fizyczne. Z fizycznego punktu widzenia są Oni mężem i żoną, ale z duchowego Rama to duch, a Sita jest materią. Rama jest Stwórcą, podczas gdy Sita jest stworzeniem. Rama to Purusha czyli Boskość, a Sita to prakrithi czyli natura.

Zatem Sita i Rama to kombinacja materii i energii, plus i minus, świadomy i świadomość, dusza indywidualna i dusza kosmiczna, stworzenie i Stwórca. Takie znaczenie posiada Rama i Sita. Nie traktujcie ich po prostu jak męża i żonę. Oni są czymś więcej.

Valmiki jest wspaniałym twórcą. Większość z was chodzi do kina. Jeżeli nie mamy czasu na to, aby pójść do teatru, oglądamy przynajmniej filmy w telewizji. Czasem w filmach znajdujemy retrospekcje z dzieciństwa bohatera lub bohaterki, pokazujące zdarzenia z przeszłości. Myślimy, że jest to nowoczesna technika. Nie, nie, nie! Jest to technika, jaką posługiwał się Valmiki.

Ramayana ma dwie części: pierwsza nazywa się poorva bhaga, a druga – uttara bhaga, część przeszła. W pierwszej części mamy interesujące zdarzenia: zabicie Ravany, zabicie Vali, upokorzenie Parasuramy. Moc Ramachandry, chwała Ramachandry oraz cechy Ramy.

Retrospekcja pojawia się później, w drugiej części. Uttara bhaga wyjaśnia, dlaczego Vali został zabity i dlaczego Parasurama został upokorzony. Zatem druga część ujawnia i obnaża tajemnicę, jaka kryje się za zdarzeniami z przeszłości.

A teraz powiedzcie mi, czy Valmiki jest staromodny? Nie! Jest on nowoczesnym reżyserem! Gdyby Valmiki był obecnie reżyserem, otrzymałby dziś wszystkie Oskary! Gdyby przyznawano dziesięć Oskarów, on otrzymałby wszystkie! On jest na wszystkie czasy, nawet w przyszłości nikt nie będzie w stanie z nim konkurować i nikt mu nigdy nie dorówna. Na tym polega wielkość Ramayany.

Trzy panie: Thataki, Ahalya i Sita

Występują trzy panie w eposie Ramayana. Jedna z nich to Thataki, druga – Ahalya, a trzecia to Sita.

Thataki została zabita przez Ramę. Viswamitra, mędrzec, prosił ojca Ramy, Dasarathę, aby wysłał syna, by ochraniał yaga i yagnę przed atakami demonów. Tak więc Rama i Lakshmana udali się za Viśwamitrą do lasu, by ochraniać rytuały yagna i yaga. Tam Rama ujrzał Thataki i zabił ją.

Po drugie, Rama i Lakshmana udali się za Viswamithrą do Mithili. W drodze spędzili pewien czas w pustelni Gautamy, W pustelni tej Rama nadepnął na kamień, który przeobraził się w kolejną kobietę – Ahalyę.

Następnie Rama i Lakshmana udali się razem z Viswamitrą do Mithili, gdzie Rama poślubił Sitę, która jest trzecią kobietą. Zatem, moi przyjaciele, trzy kobiety to: Thataki, Ahalya i Sita.

Bhagawan Sri Sathya Sai Baba wyjaśnia role owych trzech kobiet. Pierwsza, Thataki jest demonem, reprezentującym cechy tamasowe, cechy zwierzęce, inercję. Zwierzęce cechy w Thataki musiały być zabite; dlatego Rama zabił Thataki.

Druga kobieta, Ahalya, na nieszczęście zboczyła z drogi dyscypliny. Dlatego jej mąż, Gautama, rzucił na nią klątwę, zamieniając ją w kamień. Później Gautama z litości rzekł: „Ahalya, nie martw się, obecnie możesz być kamieniem ze względu na klątwę, której nie mogę cofnąć, ale nadejdzie dzień, kiedy Rama odwiedzi nasz aszram. On nastąpi na kamień i odzyskasz wówczas postać kobiecą.”

Baba wyjaśnia transformację Ahalyi następująco: „Ahalya uosabia cechy radżasowe, związane z pragnieniami i ambicją, dlatego wymaga transformacji, ale nie zabicia. Thataki, uosabiająca cechy tamasowe, musiała być zabita. Ahalya, uosabiająca cechy radżasowe, musiała ulec transformacji.

Trzecia postać kobieca, Sita. Sita uosabia cechy satwiczne: pobożność, opanowanie, spokój i opanowanie umysłu. Są to cechy Boskie. Rama zaakceptował ją. Zaakceptowanie satwicznej Sity, transformacja radżasowej Ahalyi oraz unicestwienie tamasowej Thataki są to trzy żeńskie charaktery, jakie występują w świętej Ramayanie, tak pięknie wyjaśnione przez Bhagawana Sri Sathya Sai Babę.

Święte wesele: Sita Kalyanam

Z kolei, och! Święte wesele – Sita Kalyana. Sri Ramnavami to okazja do uczczenia świętego wesela Sity i Ramy. Istnieje rytuał związany z weselem, kiedy to pan młody i panna młoda siedzą naprzeciwko siebie. Zbierają święty ryż zmieszany z kurkumą, thalambralu i kładą to jeden drugiemu na głowę. Ten święty rytuał jest bardzo ciekawy.

Spójrzcie, w jaki sposób Baba nadaje temu duchowość. Rama jest synem Dasarathy, który jest monarchą, nie jest więc zwyczajnym człowiekiem. Sita jest córką innego monarchy, króla Janaki, również niezwykłego człowieka. Oni nie mają ryżu. Ryż jest dla zwykłych ludzi.  A tam są królowie i możnowładcy, najbogatsi ludzie. Zatem Janaka przyniósł lśniące perły.

Sita zbiera perły w dłonie. Jakie są dłonie Sity? Dłonie Sity mają kolor czerwonych róż. Lśniący, czerwony kolor jej dłoni odbija się w perłach. Ona kładzie perły na głowie Ramy.

Rama miał na sobie biały turban. Kiedy białe perły zostały położone na głowie Ramy, świeciły one jaskrawą bielą, promieniującą, jaśniejącą jak promienie słońca, ponieważ odbijały one biały kolor Jego turbanu.

Gdy obsypali Swoje głowy perłami, kilka pereł spadło na ziemię. Perły, które spadły na ziemię, wyglądały jak czarne, ponieważ odbijały kolor ziemi. Perły miały zatem trzy kolory. W rekach Sity były one czerwone, na głowie Ramy były białe, te zaś, które spadły na ziemię, były czarne.

Swami to wyjaśnia, proszę mnie posłuchać. Perły na głowie Ramy są białe, jaśniejące, świecące, połyskujące i promienne jak światło słoneczne. Dlaczego? Ze względu na ich satwiczny charakter, który jest suddha, czysty. Swathva – czysta, nieskażona, bez skazy, nie zanieczyszczona Boskość, Purusha, Sam Bóg.

Perły, które trzymała w Swoich dłoniach Matka Sita, są czerwone, co oznacza cechy radżasowe, pełno pragnień. Sita reprezentuje naturę,prakrithi. Prakrithi jest radżasowa, emocjonalna. Purusha, Rama jest transcendentalny, zatem perły Boga są białe, podczas gdy perły, które są w dłoniach natury, prakrithi, są czerwone, radżasowe.

Natomiast perły, które spadły na ziemię, są czarne,zakazane, nie są ani blisko Purushy, Boga, ani prakrithi, natury. Dlatego są zostawione i zapomniane. Thamas odnosi się do leniwych, beztroskich ludzi, którzy nie mają szacunku dla Boga, którzy źle traktują i znieważają naturę. Złe traktowanie natury to cecha tamasowa. Dlatego perły na ziemi są czarne, podczas gdy perły w dłoniach Sity są czerwone, co oznacza czynienie właściwego użytku ze źródeł naturalnych i natury, postępowanie wobec niej z szacunkiem, czcią, wdzięcznością i wielbieniem, co jest bliskością z prakrithi czyli Sitą.

Perły na głowie Ramy jaśnieją bielą, ponieważ są transcendentalne i są ponad. Jeżeli wszystko jest Boskie, nie istnieje nic innego tylko Boskość. W taki oto sposób Swami wyjaśnia święte wesele, Sita Kalyani, które świętujemy z okazji Sri Ramnavami, przypadającego w tym roku na dzień 24 marca.

Trzech przyjaciół: Jambhavan, Sugriva i Vibhishana

Rama ma trzech przyjaciół. Mówiliśmy o trzech paniach, a teraz zajmiemy się trzema przyjaciółmi. Przykłady pochodzą z dyskursów Bahagawana Sri Sathya Sai Baby. Nie roszczę żadnych praw do oryginalności.

Kim są owi trzej przyjaciele? Nie są oni zwykłymi ludźmi. Wszyscy są królami, ponieważ Rama jest królem. Zatem owi trzej królowie symbolizują trzy podstawowe cechy życia. Pierwszym królem jest Jambavan, bliski przyjaciel Ramy. On nigdy nie miał żadnych pragnień, on nigdy nie prosił Ramy o nic. Był zupełnie bez egoizmu, całkowicie bez pragnień. Żył dla Ramy, myśląc tylko o Nim . Tak więc przyjaciel Jambavan, jest przyjacielem typu satwicznego.

Drugi przyjaciel, Sugriva, jest innym królem. Płakał, ponieważ jego rodzony brat porwał mu żonę, Vali. Brat ten nie tylko porwał żonę, ale pozbawił Sugrivę królestwa. Zatem Sugriva został odseparowany od rodziny i pozbawiony królestwa. Ze względu na przyjaźń z Ramą odzyskał żonę i królestwo, tak więc jego pragnienia zostały zaspokojone. Jest to przyjaciel radżasowy. Zatem Jambavan jest przyjacielem satwicznym, bez pragnień, podczas gdy Sugriva jest przyjacielem radżasowym, z ambicjami, pełnym pragnień.

I wreszcie mamy trzeciego króla, Vibishanę, demona ze wszystkimi demonicznymi cechami, który przebywał w towarzystwie Ravany, swego brata. Ponieważ poddał się on Ramie, Rama zaakceptował go jako Swego przyjaciela. Vibishana jest przyjacielem tamasowym.

Rama posiada zatem trzech przyjaciół – satwicznego, Jambavana; radżasowego przyjaciela – Sugrivę oraz przyjaciela tamasowego – Vibishanę. W ten oto sposób mamy w Ramie trzy cechy charakterystyczne i to, co jest ponad. Proszę, zauważcie to. Energia obecna jest w świetle i w cieple, ale jest i ponad jednym i drugim. Podobnie, Rama obecny jest we wszystkich trzech cechach. Ale On jest również ponad nimi. Musimy to zrozumieć.

Trzej wrogowie: Vali, Ravana i Kumbhakarna

A teraz przechodzimy do trzech wrogów Ramy.  Najpierw zajmowaliśmy się trzema paniami, następnie trzema przyjaciółmi, a teraz przechodzimy do trzech wrogów. Sam Rama nie miał wrogów; nie był wrogo nastawiony do nikogo. Ale traktowany był jak wróg przez innych. Kim oni byli?

Pierwszy wróg to Vali, brat Sugrivy. Możemy powiedzieć, że Vali jest wrogiem satwicznym. Nawet pośród wrogów są satwiczni ludzie. W jaki sposób jest Vali satwiczny? On znał swój błąd, znał swoje grzechy. On zrozumiał swoje błędy i pragnął przebaczenia. Padł do stóp Ramy, przyznając się do popełnienia wszelkiego zła i uzyskał przebaczenie od Ramachandry. Vali jest więc satwicznym wrogiem.

Drugim wrogiem jest Ravana, wróg radżasowy. Dlaczego? Nigdy nie przyznał się do błędów. Nigdy nie prosił Ramy o przebaczenie. Przeciwnie, próbował dowodzić, że ma rację. I co się stało? Utracił wszystko, co posiadał – królestwo, poddanych, dzieci, rodzinę – ponieważ nigdy nie przyznał się do winy. W taki sposób postępuje człowiek radżasowy: nigdy nie przyznaje się do błędu. On nigdy nie idzie na kompromis, ponieważ uważa, że zawsze ma rację. Tacy ludzie będą narażeni na obrażanie. Będą zawstydzani. Ravana uosabia wroga radżasowego.

I mamy wreszcie trzeciego wroga – Kumbhakarnę, wroga tamasowego.  Jak zachowuje się wróg tamasowy? Traktują rzeczy dobre, jak złe, a złe rzeczy jak dobre. Wszystkie dobre rzeczy uważają za złe, a wszystkie złe rzeczy traktują jak dobre. Są to straszliwe stworzenia. Kumbhakarna jest wrogiem tamasowym.

Patita Pavana

Rama posiadał trzy rodzaje przyjaciół; satwicznego, radżasowego i tamasowego. Podobnie, posiadał trzy rodzaje wrogów. Rama również spotkał ludzi, którym ulżył w życiu. Byli to ludzie tyranizowani, zaniedbani, ubodzy, żyjący w poniżeniu. Patita znaczy 'tyranizowany”, pavanaznaczy „uwalniać”. Rama to Patita Pavana, „ten, który uwalnia” tych, którzy są poniżani, którzy są tyranizowani, tych, którzy prowadzą ubogie, nędzne życie. I znów mamy trzy typy. Kto to jest?

Pierwszy z nich to Vibhishana. Prowadził on nędzne, podłe życie demona, ale kiedy przyłączył się do Ramachandry, został wywyższony. W towarzystwie Ramachandry stał się bardzo dobry. I był on pierwszym, który został wywyższony.

Sabari była kobietą, która żyła w całkowitej biedzie. Święty, który się nazywał Matanga, powiedział jej: „Och Sabari, nie martw się. Któregoś dnia ten aszram odwiedzi Rama. Sabari czekała więc i czekała na przybycie Ramy, a potem została wywyższona. W Vibishanie i Sabari mamy pierwszy rodzaj satwicznego patita – osób, które wiodły życie wielkiego zaniedbania, proste i w ubóstwie.

Guhudu Guha mieści się w drugiej, radżasowej kategorii. Kiedy Rama i Lakshmana byli w lesie po raz pierwszy, płynęli łodzią, należącą do przewoźnika, który się nazywał Guha. Pomógł on Ramie, Lakshmanie i mędrcowi Viswamitrze przedostać się na drugi brzeg rzeki. W owym czasie przewoźnik miał na swoim koncie ohydne zbrodnie i grzechy. Ale dzięki bliskości Ramachandry, ponieważ pomógł Mu przedostać się na drugi brzeg rzeki, Guha został wywyższony. Jest on typem radżasowego patita, drugiej kategorii.

Trzecim jest ptak Jatayu. Gdy Ravana porwał Sitę, ptak ten, Jatayu pojawił się, aby walczyć z Ravaną, aby uratować porwaną Sitę i uchronić ją przed uprowadzeniem. Jatayu poświęcił swoje życie. Dlatego Jatayu zasłużył na to, aby ostatnie rytuały wykonał Sam Rama.

Ojciec Ramy, Dasaratha, nie miał takiej łaski. To, czego ojciec nie mógł otrzymać, uzyskał ptak, Jatayu – takie było błogosławieństwo Ramy, kiedy nastał kres życia ptaka. Ptak reprezentuje mimo wszystko świat zwierząt, a tym samym cechy tamasowe, mamy więc tamasową patita.

Istnieją zatem trzy kategorie patita. Pierwsza- satwiczna patita, dotyczy osoby, która jest poniżona i najwyraźniej zaniedbana i prowadzi życie, jakie miał Vibhishana, a który następnie został wywyższony. Druga – radzasowa patita, czego przykładem jest Guha oraz trzecia –tapasowa patita, czego przykładem jest Jatayu – co wyjaśnił Bhagawan Sri Sathya Sai Baba.

Stworzenie jest kombinacją tego, co satwiczne, tamasowe i radżasowe

Ojciec Sri Ramachandry, Dasaratha, uosabia ludzkie ciało, które ma dziesięć zmysłów: pięć zmysłów działania, karmendriya oraz pięć zmysłów percepcji – jnanendriya. Dasaratha, ludzie ciało, jest pojazdem z owymi dziesięcioma zmysłami.

Tak powiedział Baba.

Podał On również inne znaczenie, które jest naprawdę interesujące. Dasaratha miał trzy żony; Kausalya, Sumithra i Kaikeyi. Kausalya uosabia cechy satwiczne, Sumithra – reprezentuje cechy radżasowe, a Kaikeyi posiada cechy tamasowe.

Moi przyjaciele, widzicie, że stale powtarzam owe trzy cechy: radżasowe, tamasowe i satwiczne. Dlaczego? Cały świat, całe stworzenie, jest kombinacją tych cech. Powinniśmy wznieść się ponad te cechy, abyśmy byli Boskością. Powinniśmy się wznieść ponad owe trzy cechy, a by uzyskać Boskość.

Dziesięć głów Ravany

Ravana miał dziesięć głów. Jakie to były głowy? Swami powiedział, że sześć z nich to shat sastra, sześć pism świętych, a cztery głowy to cztery Wedy. Ravana to wielki uczony – dziesięć głów znaczy; sześć tytułów magistra i cztery doktoraty! Dziesięć tytułów! Ravana, największy uczony może otrzymać dowolną liczbę nagród Nobla za swoją wiedzę – sześć tytułów magistra i cztery doktoraty, czego więcej chcieć? Ale jaki z tego pożytek? Jego słabość doprowadziła go do całkowitej ruiny.

Swami podaje inne wyjaśnienie: dziesięć głów symbolizuje arishadvarga, sześć podstawowych słabości człowieka. Jakie one są? Kama – pragnienie, krodha – gniew, moha – przywiązanie, lobha – łakomstwo, mada – duma i matsarya – zazdrość. (Oczywiście, ze względu na zaawansowany etap ery Kali Yuga owych sześć słabości mogło wzrosnąć do sześćdziesięciu!) Jednakże, dziesięć głów Ravany uosabia sześćarishadvanga oraz cztery cechy: manas, buddhi, chitta i ahamkara. Manas – umysł, buddhi – intelekt, chitta – emocje, sentyment lub uczucie i ahankara – ego. I jest to dziesięć głów Ravany – wystarczy, aby doprowadzić do ruiny. Tak powiada Swami.

Czterej bracia – cztery Wedy

Kim są owi czterej bracia? Rama, Lakshmana, Bharatha i Satrugna. Owi czterej bracia symbolizują cztery Wedy. Rama to Yajur Weda. Rezydencja Swamiego to Yajur Mandir. Zatem Rama uosabia Yajur Wedę, dharma czyli kodeks życia. Lakshmana symbolizuje Rig Wedę. Rig Wedę opisuje wszelkie sposoby wykonywania świętych rytuałów oraz służby. Bharatha uosabia Sama Wedę. On zawsze wyśpiewuje chwałę Boga. On rządził królestwem Ayodhya w okresie nieobecności  Ramy. Satrugna, czwarty brat, symbolizuje Atharva Wedę, podążając ścieżką za braćmi, radując się wewnętrznym pokojem. Zatem czterech braci symbolizuje: Yajur Wedę, Rig Wedę, Sama Wedę i Atharva Wedę.

Tak to wyjaśnił Bhagawan Sri Sathya Sai Baba.

Rama i Omkar

W imieniu Rama zawarte są trzy dźwięki. Pierwotnym dźwiękiem Omkar, który śpiewamy wczesnym rankiem, jest Aum. Omkar składa się z następujących członów: „aa”, „u” i „ma” „Aa” to Lakshmana, „u” to Bharatha, a „ma” - to ostatni brat, Satrugna. Trzy w jednym to Rama –Omkara. Rama to Aum z „aa”, „u” i „ma” - Lakshmana, Bharatha i Satrugna. Jeśli zatem wypowiadacie imię Rama, odpowiada to pierwotnemu dźwiękowi Aum.

Ratnakara, rabuś, był w stanie przeobrazić się i zostać Maharishim Valmiki dzięki powtarzaniu Om Rama. Grzesznik może stać się świętym, powtarzając imię Boga. Hanuman mógł stać się chiranjeevi czyli nieśmiertelny  dzięki mocy imienia Ramachandry.

Imię Rama ma następujące człony: „Ra”, „aa” i „ma”. „Ra”, „aa”, „ma” - Słońce, Księżyc i ogień. A co robi Słońce? Kiedy Słońce wschodzi, ciemność zostaje rozproszona. „Ra”, Słońce, usuwa wszelką ciemność ignorancji; „ra” rozprasza ajnanę, Podobnie, kiedy mówię Rama, ciemność ignorancji zostaje rozproszona.

Drugi człon „aa”, „chandra” to Księżyc, zatem powtarzając imię Ramy, zostaję ochłodzony przez Księżyc, będę spokojny, cichy i opanowany. Nie dam się ponieść pragnieniom. „Aa, Księżyc czyni cię spokojnym i cichym; uspokaja cię. Niepokój i pragnienie zostaną wyciszone przez Księżyc.

A co czyni „ma” czyli ogień? Spala. „Ma”, ogień spala twoje grzechy. Papa to grzech, a „ma” to ogień, który spala twoje grzechy. Podobnie, wymawianie imienia Ramy spala twoje grzechy.

Zatem „ra”, „aa” i „ma” symbolizują Słońce, Księżyc i ogień: jedno rozprasza ciemność, drugie czyni ciebie spokojnym i cichym i bez emocji, a trzecie – spala twoje grzechy. W taki oto sposób Baba wyjaśnia imię Ramy.

Boskia interpretacja Ramy i Sity

Swami również wyjaśnia znaczenie Ramy i Sity w piękny sposób: osoba indywidualna Rama jest towarzyszem Sity, świadomością Boskości. Jest to doskonałe, idealne połączenie. Rama-Sita lub Sita-Rama przedstawia duszę indywidualną ze świadomością, osobę indywidualną z Boskością. Ta piękna para uosabia osobę indywidualną z poczuciem istnienia świadomości.

Niestety, Ravana porwał Sitę, dlatego Rama cierpiał. Rama płakał, przechodząc przez dziki las, poszukując Sity. Co to oznacza? Jeżeli osoba indywidualna zostanie oddzielona od świadomości, kiedy Rama, osoba indywidualna, oddzielona jest od świadomości, to co się dzieje? Musi przechodzić przez udręki życia, aranya, las. Musiał On spędzać czas w rozpaczy i nieszczęściu, ponieważ został odseparowany od Sity, poczucia istnienia świadomości czyli Boskości.

Boska interpretacja Sugrivy i Hanumana

I co się wówczas dzieje? Jeżeli poszukujesz świadomości, jeżeli chcesz być świadom świadomości, umysł twój musi współpracować. Tak więc Rama, który symbolizuje osobę indywidualną, razem z Lakshmaną, który symbolizuje umysł, przechodzi przez las życia. A w lesie napotyka dwóch ludzi: jednego, który posiada zdolność rozróżniania – Sugrivę oraz Vali, który jest pełen złych zachowań i nieposłuszeństwa.  Rama zabija Vali, co oznacza symboliczne zabicie braku posłuszeństwa oraz niewłaściwego postępowania, podczas gdy przyjaźni się z Sugrivą, który symbolizuje umiejętność rozróżniania czyli vivekę.

Następnie Rama otrzymuje poparcie Hanumana, który podejmuje wyprawę przez ocean w poszukiwaniu Sity. Hanuman symbolizuje utashę – entuzjazm i gorliwość. Dzięki vivece, rozróżnianiu, co symbolizuje Sugriva, jak również entuzjazmowi, co symbolizuje Hanuman, Rama poszukuje Sity, czyli mądrości i czujności. Tylko poprzez przekroczenie oceanu przywiązania, sagara samsara, można zdobyć Sitę,anubhavajnana czyli wiedzę eksperymentalną.

W trakcie koronacji Rama siedzi na tronie z Sitą, która jest u Jego boku – cóż to za cudowne połączenie, siedzenie na tronie ludzkiego serca! Cudowna treść duchowa kryje się za całą narracją i opisem świętego eposu, jakim jest Ramayana, napisana przez mędrca Valmiki.

Pitru vakya paripalana

Swami zwraca nam tutaj uwagę na trzy ważne rzeczy. Jedna to deha, czyli ciało, druga – mata, wyraz oraz trzecia – manas, umysł. W jakim celu zostało dane nam ciało? Po to, by służyć. Rama to czynił. Rama służył Swemu ojcu, stosując się do jego poleceń. Pitru Vakya Paripalana. On stosował się do poleceń Swego ojca. Stosowanie się do poleceń swoich rodziców to najwspanialsza służba, jaką można im wyświadczyć. Bhagawan Sri Sathya Sai Baba stosował się do poleceń Swojej matki i ojca, jak Sri Ramachandra. I to jest deha.

Słodkie słowa Boskości

Po drugie – mata – wyraz. Jakie powinno być słowo? Pełne prawdy. Słowa powinny być słodkie i również powinny być ograniczone. Sri Ramachandra znany jest ze Swej skromnej, słodkiej mowy, ze słów Prawdy. To samo dotyczy Bhagawana Sri Sathya Sai Baby. Jego słowa są słodkie. Jego mowa pełna jest prawdy, a Jego mowa zawiera tylko kilka słów. Dlatego powinniśmy być uważni, aby nie utracić ani jednego słowa. Powinniśmy słuchać uważnie każdego słowa, ponieważ utracenie chociaż jednego z nich jest jak zgubienie szlachetnego kamienia, zgubienie go na zawsze. Sto procent uwagi i koncentracji na każdym słowie jest bardzo ważne, ponieważ wszystkie Jego słowa to klejnoty.

Po trzecie: manas, umysł. Umysł powinien być zawsze skierowany ku Bogu. Umysł powinien kontemplować, przemyśliwać, zastanawiać się i odbijać lile Boga, chwałę Boga. Umysł Swamiego jest pełen miłości oraz troski o ludzkość.

Tak więc, moi przyjaciele, w tym świętym dniu Sri Ramnavami, gdy myślę o świętej księdze Ramayana, która wiąże się z życiem Bhagawana Sri Sathya Sai Baby, widzę piękną kombinację. Jest to wspaniała paralela tego, co przeczytaliśmy o przeszłości i tego, co mamy obecnie. Życie Ramy jest obecnie życiem Sai Ramy. Filozofia Ramy, który żył dawno temu, jest obecnie wykładana i nauczana. On naucza jak Kryszna i żyje jak Rama. Życie Ramy i nauki Kryszny stanowią piękną kombinację w życiu Bhagawana Sri Sathya Sai Baby!

Niech Bhagawan pobłogosławi was w tym świętym dniu Sri Ramnavami. Niech On mieszka w was zawsze i na wieki. Niech Jego idealizm. Jego nauki, Jego poświęcenie, Jego dobroć i Jego wartości kierują naszym życiem zawsze i wiecznie. Sai Ram!

Om . . . Om . . .Om

Asato Maa Sadgamaya

Tamaso Maa Jyotirgamaya

Mrityormaa Amrithamgamaya

Om Shanti Shanti Shanti

 Jai Bolo Bhagavan Sri Sathya Sai Babaji ki Jai!

Jai Bolo Bhagavan Sri Sathya Sai Babaji ki Jai!

 Jai Bolo Bhagavan Sri Sathya Sai Babaji ki Jai!